മക്കൾ ജോലി തേടി പുറന്നാട്ടിലെയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോവുന്ന അപ്പനും അമ്മയും മാത്രമുള്ള ഒരു സാധാരണ കുടുംബം. അവിടെ മക്കൾക്കുള്ള സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾകൂടി ആട്ടിങ്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നല്കി സംതൃപ്തി അടഞ്ഞു വരവേ അവയുടെ അംഗസംഖ്യ 12 ആയപ്പോൾ കൊടുക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ലെന്നായി.. ഒരു പുതിയ ഫാമുടമയെ ഒത്തുകിട്ടി.. എല്ലാത്തിനെയും ഒരുമിച്ചെടുത്തോളാം എന്ന്.. ഇരു കൂട്ടർക്കും സമ്മതം.. അമ്മച്ചി പക്ഷെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു..

"അയ്യോ എന്റെ കൊച്ചുങ്ങൾ ക്രിസ്മസിന് വരും.. അവര് വഴക്ക് പറയും.. കൊച്ചുങ്ങൾക്ക് ജീവനാ.. കൊടുക്കാൻ സമ്മതിക്കത്തില്ല "..

യാദൃശ്ചികമായാണ് ആശുപത്രിയിൽ വെച്ച് ഫാമുടമയെ വീണ്ടും കണ്ടത്.. പനി  പിടിച്ച് ആശുപത്രിക്കിടക്കയിലായിരുന്ന എന്റെ ജ്യേഷ്ഠനോട്‌ അയാൾ ചോദിച്ചു: "വൈഫും പിള്ളേരും എന്നാ വരുന്നേ...?? "

'എതപ്പാ കോതമംഗലം ' എന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ചേട്ടൻ.. വയസ്സ് 24. പെണ്ണുകെട്ടാൻ പ്രായമായെന്നു വീട്ടുകാർക്ക് ഇനിയും തോന്നിയിട്ടില്ല.. വാസ്തവത്തിൽ 'കൊച്ചുങ്ങൾ ', 'കുഞ്ഞുങ്ങൾ ', 'പിള്ളേർ ' തുടങ്ങിയ അമ്മച്ചിയുടെ പ്രയോഗങ്ങളും ആടുകളോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ വർണനയും കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം കരുതിയത് 2-3 വയസ്സുള്ള പൊടിക്കുഞ്ഞുങ്ങളാണെന്നാണ്. പിന്നീട് സത്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ   അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഞാനിപ്പോഴും ഹൃദയത്തോട് ചേർക്കുന്നു. "ഇത്ര വലുതായിട്ടും അവയോടൊക്കെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞതിൽ അത്ഭുതവും സന്തോഷവുമുണ്ട്.."

:D     

എന്റെ കുഞ്ഞാടുകൾ   ഇപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെട്ട വസന്തമാണ്.. ഈ അവധിക്ക് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഓടിയെത്തി മുട്ടിയുരുമ്മുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പകരം ഒഴിഞ്ഞ കൂടാണ് വരവേറ്റത്.. എങ്കിലും എന്റെ ഓർമയുടെ ഉമ്മറത്ത് തുള്ളിക്കളിക്കാനും കൊഞ്ചിക്കുഴയാനും എന്നും വിരുന്നിനെത്തുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ പരിചയപ്പെടുത്താം.. ഇത്തവണ വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ ചിത്രങ്ങൾ സംസാരിക്കട്ടെ.. 
  'എന്നാത്മാവിൻ നഷ്ട സുഗന്ധം' എന്ന വിശേഷണം ഈ ചിത്രങ്ങൾക്കു നൽകിയാൽ മഹേഷേട്ടൻ കോപിക്കില്ല എന്ന വിശ്വാസത്തോടെ...
             
-----------------------------------------------------------------------
ഭൂമിയിലെ ആദ്യ ദിനം.. സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയാൽ കാണാം പിന്നിൽ ഒരു കുഞ്ഞാടിനെക്കൂടി ..
--------------------------------------------------------------------------------

അവസാനത്തെ ബാച്ച്.. ആദ്യത്തെ ആണ്‍തരികൾ :)
നാലാം നാൾ .. ഇവൾ തന്നെയാണ് താഴെയും..

തിണ്ണയിലിരിക്കുന്ന തള്ളപ്പൂച്ചയെ കണ്ടപ്പോ ഒന്നോമനിക്കാനാണ് അവൾക്കാദ്യം തോന്നിയത്.. തള്ളയ്ക്ക് അത് സുഖിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോ "അങ്ങനിപ്പോ സുഖിക്കണ്ട" എന്ന് ഒരു തള്ളും..


എന്താ നോക്കുന്നത് ഞങ്ങൾടെ സ്ഥാനം ഉമ്മറപ്പടിയിലും അടുക്കളയിലും ചിലപ്പോ കിടപ്പ് മുറിയിലെ കട്ടിലിനടിയിലോ ഒക്കെ ആവാം.. :)  

പറമ്പിൽ എത്ര പുല്ലുണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങനെ നിന്ന് മുറ്റത്തെ കുറ്റിച്ചാമ്പയിൽ നിന്ന് കഴിക്കുന്ന അത്രയും വരുമോ?
 
 
പറമ്പിലാണെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരു കല്ലെങ്കിലും വേണം കയറി നിൽക്കാൻ.. അല്ലേൽ പിന്നെ എന്താ ഒരു ഇത്.. ഞങ്ങൾ കുറച്ച് വൃത്തിയുള്ള കൂട്ടത്തിലാണെ.. അങ്ങനെ പുല്ലിലൊന്നും നിക്കില്ല.. 
-----------------------------------------------------------------------

വരുവാനില്ലാരുമീ വിജനമാം വീഥിയിൽ..

ഞങ്ങൾ പിണക്കത്തിലാ..
 
വാവച്ചിയെ കണ്ടുപേടിച്ചപ്പോ ഓടിവന്നു മടിയിൽ കയറിയതാ.. ഫോട്ടം പിടിച്ചത് വാവാച്ചി തന്നെ.. 

 ഞങ്ങള് പിന്നേം കൂട്ടായി..

എല്ലാരും കൂടെ ഒന്ന് പോസ് ചെയ്തു തന്നെ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാന്നോ...

 -------------------------------------------------------------------------

ഞങ്ങൾ പോവാനിറങ്ങിയപ്പോ കൂടെയിറങ്ങിയതാ .. :'(

              "കുട്ടിയുടെ തലയിൽ കലം കുടുങ്ങി. അഗ്നിശമനസേന എത്തി രക്ഷപെടുത്തി" എന്ന വാർത്ത കണ്ടപ്പോൾ വാസ്തവത്തിൽ ആദ്യം ഒരു ചിരിയാണ് വന്നത്. "ഹോ.. ഇങ്ങനെയൊരു വാർത്ത കണ്ടിട്ട് ചിരിക്കാൻ തോന്നുന്ന ഇവൾ എന്തൊരു ദുഷ്ടയാ... " എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ വരട്ടെ.. ജീവിതം അങ്ങനെയാണ്.. ഒരിക്കൽ വേദനിച്ച അനുഭവങ്ങൾ പിന്നീട് ചിരിക്കാൻ ഉള്ളവയാവും.. അറിയാതെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു പോയ സംഗതിയാണ് ചുണ്ടിൽ ചിരി പടർത്തിയത്..

                         സമാനമായൊരു സംഭവം ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷം മുൻപും ഉണ്ടായിരുന്നു.. ആ വാർത്ത ടി വിയിൽ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലാണ്.. അന്നും ഞങ്ങൾ രണ്ടും അറിയാതെ പരസ്പരം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു..

ബാല്യമാണ് ഏറ്റവും മധുരിക്കുന്ന പ്രായം എന്നാണെന്റെ അഭിപ്രായം.. ഏറെ സുന്ദരവും ശാന്തവുമായ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമാന്തരീക്ഷത്തിലാണ് എന്റെ ബാല്യം. നാടിനെ ചുറ്റിയൊഴുകുന്ന ഒരു സാമാന്യം വലിയ തോടും.. എനിക്ക് 5 വയസാവും വരെ കുടുംബത്തിൽ വേറെ ചെറിയ കുട്ടികൾ ഇല്ലായിരുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ഒരു കുഞ്ഞായി കാര്യമായി അങ്ങ് വിലസി. 'കുഞ്ഞു കൊച്ച് ' എന്ന വിളിപ്പേരും വീണു. എനിക്ക് ഏതാണ്ട് 2-3 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ എന്റെ ഓർമയിലുണ്ട് .. പിന്നെ എന്നെക്കാൾ ഓർമശാലിയായ എന്റെ കുഞ്ഞമ്മായി ഇപ്പോളും ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ വീരകഥകൾ പറയാറുമുണ്ട്. ;)

എനിക്ക് ഏതാണ്ട് 3 വയസു പ്രായം. വേനലടുത്തിരുന്നു. തോട്ടിലെ വെള്ളം വറ്റിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ നാട്ടുകാർ ചേർന്ന് ഓലി കുത്തുന്ന പതിവുണ്ട്. ഓലി എന്നുവെച്ചാൽ ഒരു കുഞ്ഞു കിണറു പോലെ.. രണ്ടു മൂന്നടി താഴ്ച ആവുമ്പോഴെയ്ക്കും വെള്ളം കാണും. കിണറു പോലെ വലുതായി കുഴിച്ച ഓലികളും ഓർമയിൽ ഉണ്ട്. ഞാനും ചേട്ടനും എന്റെ മൂത്ത ചേച്ചിയും കൂടി തോട്ടിൽ പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു. അത് വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്ത നേരത്തായിരുന്നു.. (ആരോടും പറയാതെ പോയതാണോ എന്നും ഓർമയില്ല.. ;) )

ഓലിയിൽ നിന്ന് വെള്ളമെടുക്കണമെങ്കിൽ പാത്രം വേണം. കയ്യിൽ കിട്ടിയത് ഒരു കലമാണ്.. നല്ല ചെറിയ കഴുത്തോടുകൂടിയ ഒരു ചെറിയ കലം. അന്നാ അലുമിനിയം. കുഞ്ഞു കൊച്ചായതുകൊണ്ട് കലം ഞാൻ പിടിക്കാമെന്ന് വാശി പിടിച്ചു.. തോട്ടിലെയ്ക്ക് ഒരു 5 മിനിറ്റ് നടക്കാനുണ്ട്. കലം തലയിൽ കമിഴ്ത്തി വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ തല കുഞ്ഞാണെങ്കിലും അതിനേക്കാൾ കുഞ്ഞാണ് കലത്തിന്റെ വായ. നടന്നു പോകുന്നതിനിടയിൽ കൈ കൊണ്ട് കലത്തിൽ അത്യാവശ്യം ബലം കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്. സംസാരവും മുറയ്ക്ക് നടക്കുന്നു. എപ്പോഴോ ബലം അൽപം കൂടിപ്പോയി എന്ന് വേണം കരുതാൻ.. കലം കഴുത്തിൽ ഇറങ്ങിപ്പോയി. ആദ്യം ഒരു രസമൊക്കെ തോന്നി.. അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശബ്ദം നന്നായി മുഴങ്ങി കേൾക്കുന്നു. എക്കോയും ഉണ്ട്.. പക്ഷേ ഊരിയെടുക്കാൻ നോക്കിയിട്ട് തിരിച്ച് കയറുന്നില്ല.. ചേട്ടനും ചേച്ചിയും മാറിമാറി നോക്കി. രക്ഷയില്ല.. കലം പൊങ്ങിവരുമ്പോൾ കൂടെ എന്റെ തലയും വരുന്നു.  ചുറ്റുപാടും നോക്കിയിട്ട് മുതിർന്നവരെ ആരെയും കാണാനും ഇല്ല.. കുറച്ചു ദൂരെ മാറി അയൽവക്കത്തെ സുഷമ ചേച്ചി പുല്ലു ചെത്തുന്നത് അവർ കണ്ടു. സുഷമ ചേച്ചിയെ വിളിക്കാനായി ചേട്ടൻ ഓടി. ഏതോ ഒരു ആംഗിളിൽ പിടിച്ച് ഞാനും ചേച്ചിയും ഒന്ന് പൊക്കിയപ്പോൾ ആരുടെയൊക്കെയോ ഭാഗ്യത്തിന് ആ കലം ഊരി വന്നു. ആശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ ഒന്ന് ആഞ്ഞു ശ്വസിച്ചു. ചേട്ടനെ തിരിച്ച് വിളിച്ചു. അന്നതോർത്തു ഞങ്ങൾ കുറെ ചിരിച്ചു. വീട്ടിൽ പറയരുതെന്ന് മുൻ‌കൂർ ജാമ്യവും എടുത്തു..

കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു വാർത്ത കണ്ടപ്പോൾ ചേച്ചി പറഞ്ഞു: "ഉയ്യോ.. എടി കുഞ്ഞുകൊച്ചെ നിന്റെ തലയും ഇത് പോലൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടാതാരുന്നല്ലേ.. എന്തോ ഭാഗ്യം"

അപ്പോളാണ് ഞാൻ ഓർത്തത് അക്കാര്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെപ്പറ്റി.. പലപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണ്.. തലയിൽ കുടുങ്ങുന്ന ഓരോ വിപത്തുകൾ നാമറിയാതെ ഊരിപ്പോവുമ്പോൾ നമ്മളാരും ഓർക്കാറില്ല അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചേനെ എന്ന്..

ഹോ.. എന്നാലും.. ആ കലം ഇറങ്ങി വന്നില്ലാരുന്നേൽ ...

 ഇന്ന് 2014 ജൂണ്‍ 28. ഒരു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം നിര്‍ത്തി വച്ച എഴുത്ത് പുനരാരംഭിക്കുക ശ്രമകരമായ ജോലി തന്നെ. ഒരു വര്ഷം.!ഇപ്പോള്‍ തമാശ തോന്നുന്നു.. ആദ്യം തന്നെ ക്ഷമാപണം:- മനസ്സില്‍ എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടെങ്കിലും തൂലികത്തുമ്പിലേയ്ക്ക് കടന്നു വരാന്‍ വാക്കുകള്‍ മടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. പരിഭവം പോലെ. എവിടെ ആയിരുന്നു ഇത്ര നാള്‍?

   കലാലയത്തിന്റെ പടികളിറങ്ങിയപ്പോള്‍ എഴുതി നിറക്കുവാന്‍ ഒരുപാട് രസകരമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂട്ടുകാരൊന്നിച്ചിരുന്നു ലിസ്റ്റ് ചെയ്തതാണ്.. പലരെയും കളിയാക്കുകയും ചെയ്തു.. അതൊക്കെ പുറത്തു വന്നു കഴിയുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ മാത്രമല്ല എല്ലാവരും പറഞ്ഞു ചിരിക്കും എന്ന്... പക്ഷെ എഴുത്ത് മാത്രം ഉണ്ടായില്ല.. അത് ഗണപതിക്കല്യാണം പോലെ നീണ്ടു. നാളെ നാളെ എന്ന്..

           വീണ്ടും എഴുതിത്തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഓര്‍മയില്‍ ഓടിക്കളിച്ചെത്തിയത് രണ്ടു കുഞ്ഞാടുകളാണ്. സെപ്റ്റംബര്‍ 30നാണ് വീട്ടില്‍ രണ്ട് കുഞ്ഞാടുകള്‍  ഉണ്ടായത്.. പിന്നെ അവരായി എന്റെ ലോകം. അമ്മുവും പൊന്നിയും കാണിക്കുന്ന കുറുമ്പുകളും കുട്ടിത്തങ്ങളും പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയാല്‍ എവിടെ എത്തുമെന്നറിയില്ല. എന്നും രാവിലെ കയറി വരും.. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ എവിടെയാണ് ഇരിക്കുന്നതെന്ന് നന്നായിട്ടറിയാം.. എടുത്തു കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ വഴക്കുണ്ടാക്കി തുടങ്ങും. രണ്ടു കാലില്‍ നിന്ന് കുഞ്ഞു കളിക്കും. പൂച്ചകളെ കാണുമ്പോ ചെന്ന് രണ്ട് ഇടി കൊടുക്കും.. ഓടി വന്നു മടിയിലിരിക്കും. ഞാന്‍ ഉറക്കമാണെങ്കില്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അടുത്ത് വന്നു കിടന്നെന്നും വരും. നമ്മള്‍ കഴിക്കുന്ന എന്ത് ഭക്ഷണവും കഴിക്കും. കഴിക്കും എന്നല്ല കൊടുത്തെ പറ്റു.. ഇല്ലെങ്കില്‍ അടുത്തുനിന്നു പാത്രത്തില്‍ നിന്ന് കഴിക്കാനും വന്നു കഴിയും. വൈകിട്ടും പതിവുള്ളതാണ് വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള  വരവ്.. തള്ളയാടിനെ കണ്ടില്ലെങ്കിലും വീട്ടിലുള്ളവരെ കാണണം.. അമ്മു ഭയങ്കര ഉറക്കക്കാരിയാണ്.. വൈകിട്ട് വന്നു കഴിഞ്ഞാല്‍ ആദ്യം എല്ലായിടത്തും ഒന്ന് തുള്ളിക്കളിക്കും, പിന്നെ ഏതെങ്കിലും മൂലയിലേയ്ക്ക് ചായും. ഞാന്‍ ഉറങ്ങാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല.. കുത്തി എഴുന്നെല്പ്പിക്കും.. വന്നു കളിക്കാന്‍ പറയും. അപ്പോള്‍ അവളുടെ തല ഇരുന്നുറങ്ങി ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്നതും ചാടി എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതും കാണാന്‍ നല്ല രസമാണ്.. 

അമ്മുവും പൊന്നിയും കണ്ടാല്‍ ഒരുപോലെ ആണ്. ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയാനായി ഒരു ഉപായം കണ്ടു പിടിച്ചു, പൊന്നിയുടെ നെറ്റിയില്‍ കണ്മഷി കൊണ്ട് ഒരു വലിയ പൊട്ടു തൊട്ടു കൊടുത്തു. അമ്മു ഇതെല്ലാം നോക്കി നിക്കയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ അച്ചാച്ചന്‍ പറഞ്ഞു - "എടി അവള്‍ക്ക് സങ്കടാവും.. അവള്‍ടെ കണ്ണെഴുതികൊടുക്കാന്‍.." ഞാന്‍ ആ സാഹസത്തിനും തുനിഞ്ഞതാണ്.. പിന്നെ അവള്‍ക്കത്ര താല്പര്യമില്ലായിരുന്നത് കൊണ്ട് വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. 

                           പറമ്പില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ കല്ലുണ്ടെങ്കില്‍അതിന്റെ മുകളിലെ രണ്ടാളും നില്‍ക്കുകയുള്ളൂ.. അഥവാ ഒരുപാട് കല്ലുകളുണ്ടെങ്കില്‍ രണ്ടാള്‍ക്കും ഒരേ കല്ലില്‍ നില്‍ക്കണം. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വഴക്കാണ്.. പക്ഷെ ഒരാള്‍ക്ക് മറ്റൊരാളെ കാണാതിരിക്കാനും പറ്റില്ല.. വീടിന്‍റെ മുറ്റത്ത് ചാക്കില്‍ ഒരു ചേമ്പ് നട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ഇല മാത്രം കറി വെയ്ക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന നല്ല രുചിയുള്ള ഒരു ചേമ്പ്. എനിക്കത് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷെ അത് വളരാന്‍ കൊച്ചുങ്ങള്‍ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു. അവര്‍ കടിച്ചു കടിച്ചു എപ്പോളും ചേമ്പിന്റെ തണ്ട് മാത്രം ഉണ്ടാവും. പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു പശുക്കിടാവുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്ത് ഞാന്‍ നട്ടു വെച്ച ഭംഗി ഉള്ള ഒരു ഇലച്ചെടി ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ ചൊടിപ്പിക്കാന്‍ പോവുമ്പോളും വരുമ്പോളും അതിലൊന്ന് കടിക്കണമെന്നു അവള്‍ക്ക് നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു. ഇതും അത് പോലെ ഒരു തമാശ. മുറ്റത്ത് ഉയരം കുറഞ്ഞ ഒരു ചാമ്പ ഉണ്ട്. അതിന്റെ ഇലകള്‍ രണ്ടു കാലില്‍ നിന്ന് കടിച്ചു തിന്നുക അവര്‍ക്കൊരു വിനോദമായിരുന്നു.. ഞാന്‍ മുറ്റം വൃത്തിയാക്കുമ്പോളും അടുത്ത് എവിടെ പോയാലും ഇവരും എന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ കൊഞ്ചിച്ച് വഷളാക്കി എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. മനുഷ്യരേക്കാള്‍ സ്നേഹമുള്ളവരാണ് മൃഗങ്ങള്‍ എന്ന് തോന്നും. അവരെ വിട്ടുപിരിയാന്‍ എനിക്ക് പറ്റില്ല എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കുമറിയാം. അതിനു സുരന്‍  ചേട്ടന്‍ കളിയായി പറയും: "മോളമ്മേ.. പെട്ടിയില്‍ ഇടയുണ്ടെങ്കില്‍ ഇവരില്‍ ഒരാളെക്കൂടി കൊണ്ടുപൊക്കോ " എന്ന്.. 

                           

                ഞാന്‍ മറ്റൊരു നാട്ടിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെടാന്‍ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു.. നാല് മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ വീട്ടിലെത്തും മുന്‍പ് തന്നെ എന്റെ സംസാരം കേട്ട് പറമ്പില്‍ നിന്ന് ആടുകള്‍ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. :)

****************************************************************************************************

-: ഇത്ര എഴുതുംന്നു കരുതിയതല്ല.. ഇതൊക്കെ എഴുതുമെന്നും കരുതിയതല്ല.. ഇനിയും പറയുവാന്‍ ഒരുപാടുണ്ട്.. അമ്മുവും പൊന്നിയും എന്റെ ഒരു വര്‍ഷത്തെ ജീവിതത്തിനിടയിലെ ഒരു ഭാഗം മാത്രം. തുടരും.